Category: Ukategorisert

Tre røyster frå Gilead

The Testaments er oppfølgjaren til The Handmaid’s Tale, så viss du har store motførestillingar mot spoilers bør du lesa noko anna. Som for eksempel omtala mi om The Handmaid’s Tale.

Den fiktive post-amerikanske staten Gilead høyrer til eit verdsbilete som er radikalt annleis frå vårt. Den største skilnaden er kvinnene si fullstendige underkasting. Av ein grunn me ikkje får innsikt i er dei fleste kvinner ufruktbare, og i dei fleste tilfella kan ikkje par få born. Då tek dei til seg tenestekvinner. Gjennom rituelle valdtekter nærar dei håpet om at ho vil kunne forsyna paret med eit nytt barn. Dette krevjar at kvinner godtek lagnaden sin utan å stilla spørsmål Igjen betyr det at kvinner ikkje kan få lov til å lesa, handtera pengar eller gjera andre ting som kan føre til uanstendige tankar om fridom og sjølvråderett. Alle veit at det ikkje alltid har vore slik, men når The Testaments, eller Gileads døtre på norsk, startar, er det få som hugsar korleis det var eller kvifor det har blitt slik det er no. 

The Testaments startar femten (eller rundt der omkring) år etter at Offred møtte ein uviss lagnad. Sjølv om spørsmålet om dette plaga meg i fleire veker – for så god var faktisk boka – var det litt godt å la uvissa vera nettopp det, slik at det låg ein moglegheit for ein lukkeleg slutt. I det minste for ho. Eg ville at det skulle vera slik. The Handmaid’s Tale er transkripsjonar av lydband som Offred har latt igjen, og me forstår at dette arbeidet vert gjort som eit akademisk eller historisk arbeid etter oppløysinga av Gilead. Me veit difor sikkert at Gilead forsvinn, men me veit ikkje når eller korleis. Då eg kjøpte The Testaments var det i von om å få fleire svar på dette – men dette kjem eg ikkje til å dela med deg!

I den første romanen kunne kvinnene hugsa dei tidlegare liva sine, men i løpet av åra som har gått er den gamle verda knapt eit fjernt minne. Dei unge kvinnene har ikkje kjent til noko anna enn eit samfunn der «[kvinners] bestemmelse er å giftes, ikke å bli lykkelige». Dei har meir eller mindre godteke den fullstendige underkastinga. Men Agnes opplever to traumatiske hendingar som gjer tanken på giftarmål vanskeleg, for ikkje å seie uuthaldeleg. Ho vert valdteken av tannlækjaren, slik at ho ikkje skal bli overraska på bryllaupsnatta, og ho vert vitne til korleis ei tenestekvinne blør i hel under fødsel, utan nåde eller miskunn. Slik lurer ho på korleis ho skal kunne takla dette livet – eller om det er mogleg i det heile tatt. Ho er ei av tre forteljarar. Den kanadiske ungjenta Daisy finn ut at Gilead har meir med henne å gjera enn ho først trudde. Vekslingane mellom desse fungerer svært godt, men det er nok Tante Lydia som fører pennen med størst autoritet. I The Handmaid’s Tale etablerte ho seg sjølv som ein kalkulerande og manipulerande tyrann. Ho gjer krav på å sitja med den heile sanninga, og som lesarar vågar me ikkje å gjera anna enn å tru på henne. Me får dessutan vite korleis Tante Lydia gjekk frå å vera familierettsdommar i det gamle USA til å bli ein autoritær oppsedar av tenestekvinner. Her er eit lite hint: 

I was parked inside my twilit cell for an unknown length of time, but it couldn’t really have been that long judging from the length of my fingernails when I was brought out of it. Time, however, is different when you’re shut up in the dark alone. It’s longer. Nor do you know when you’re asleep and when you’re awake. 
Were there insects? Yes, there were insects. They did not bite me, so I expect they were cockroaches. I could feel their tiny feet tiptoeing across my face, tenderly, tentatively, as if my skin were thin ice. I did not slap them. After a while you welcome any kind of touch. (…)
Did I weep? Yes: tears came out of my two visible eyes, my moist weeping human eyes. But I had a third eye, in the middle of my forehead. I could feel it: it was cold, like a stone. It did not weep: it saw. And behind it someone was thinking: I will get you back for this. I don’t care how long it takes or how much shit I have to eat in the meantime, but I will do it.

Dei tre kvinnene skildrar ulike sider ved Gilead: slik det kom til, slik det er, og korleis det kan bli. Dei nøkterne, og like fullt groteske, skildringane av tortur og avrettingar frå den første boka er vekke i The Testaments, men det er likevel uhyggjeleg lesing. Som eg skreiv i omtala av den førre boka er noko av det nifsaste med det universet Atwood målar fram for oss at det ikkje er utenkeleg. Sjølv om samfunnsstrukturen er radikalt annleis frå var, kjennest det ikkje heilt urealistisk. Det er vanskeleg å lesa utan eit «men tenk viss» i bakhovudet. I likskap med forgjengaren er altså The Testaments svært uhyggjeleg lesing. Nokon skilnadar er det likevel. Dei viktigaste er at The Testaments er langt meir actionprega, og boka framstår dessutan som eit meir tydeleg satirisk verk, moglegvis på grunn av dei beiske betraktningane til Agnes, Daisy og Lydia. Eg var i utgangspunktet skeptisk til oppfølgjaren, men som du ser av tekstmengda er engasjementet stort. Viss du elska den første (det gjorde eg) kjem du til å elska denne (det gjorde eg)! 

Når tankane går i spinn

Ada har hovudet fullt av tankar. Ho engstar seg for mykje, og tankane vert ofte store og tunge å bera. Når litlesystera til bestekompisen spør kvifor ho har så tungt hovud, seier ho at dei tusen tankane gjer hovudet større og større. Når ein kan dela tankar vert dei berre halvparten så tunge, har mamma sagt. Ho delar ofte tankar med Rolf. Men ein dag flyttar det inn ei ny jente, og Ada held på å miste Rolf. Ho har ikkje nokon å dela tankar og bekymringar med. Hovudet vert så stort at det er vanskeleg å halde oppe, og Ada prøver å få Rolf tilbake. Bursdagen hans er på veg, og ho stel ein penge for å kunne gje han den beste gåva, men det gjer ingenting lettare.

På omslaget til Tankespinn (Kari Stai) ser me ei jente utan ansikt. Augo, nasen og munnen ligg på bordet framfor ho. Kva kan dette bety, spør eg i undervisninga. Det kan bety ei heil rekke ting, seier studentane: Jenta har mista ein del av seg sjølv. Ho har mista kontakten med seg sjølv. Ho har mista, eller tapt, ansiktet – jenta opplever at ho har mista andre sin respekt. Ho kan berre sjå seg sjølv utanfrå. Og så vidare. Omslaget viser korleis boka kan legga til rette for undring og samtale rundt sjølvoppfatning. Klårare vert det når me opnar boka:

Dette er eit utsnitt av innsidepermen, med symbol som har med tyngde, lettheit og knutar å gjera. For når ein har for mange store tankar, og ingen å dela dei med, kan tankane slå knute på seg sjølv. Stai gjer god nytte av parateksten, og allereie før me møter teksten fortel ho korleis tankar kan vera: Flyktige, lette, tunge, kompliserte, uløyselege, fridom og fengsel. For slik er det for Ada. Fantasien kan ta ho heilt ut i verdsrommet, men den kan og føra til alle slags tenk om-tankar:

Tenk om mamma finn ut om pengen. Tenk om torsken aldri forsvinnn.
Tenk om Rolf ikkje vil vere vennen hennar meir.
Tenk om alt dei seier på radioen, er sant.
Tenk om hovudet hennar sprekk og tankane sprutar utover og blir borte.
Tenk om mamma døyr av hovudkreft eller blir lei av Ada.
Tenk om tankane aldri finn svara sine.

Ho kan ikkje fortelja dette til nokon. Rolf er ikkje lenger berre Ada sin, og viss ho seier noko til mora vil mora bli sint fordi ho stal. Tankane hennar går i spinn, og dei veks og veks:

Ada får bursdagsinvitasjon av Rolf.
Klar for kastanjeraketten og nye planetar? spør Ada.
Kan vi ikkje heller vere på trampolinen til Vilde? Eg må dit med bursdagsinvitasjon, seier Rolf.
Trur ikkje ho er heime, seier Ada.
Ada kjenner at tankane blir harde som steinar. Hovudet blir så tungt at det knakar i kraniet.

Kari Stai har og forfatta og illustrert Jakob og Neikob-bøkene. Illustrasjonane i Tankespinn er markant ulike frå desse. Eg har teke bileta med telefonen, så dei kjem på ingen måte til sin fulle rett i dette innlegget. Dei er svært røffe og ekspressive, og fargebruken illustrerer utviklinga i Ada sitt indre liv på ein måte som er både tydeleg og inviterande. Det fører til at det er lett å leva seg inn i korleis grublinga til Ada tek overhand, og kor skummelt det er å ikkje kunne dela tankar — men på den andre sida er det like lett å sjå alt det gode tankane kan gi Ada. For dei kan og laga rakettar og flygande teppe som kan gå heilt ut i verdsrommet! 

Vi skulle vært løver

«Jeg er født i august, så jeg er løve. Og så syns jeg det er fint», mumler hun til slutt.
«Det synes jeg også», sier jeg.
«Syns du?» sier Leona stille.
«Ja. Jeg tenkte egentlig at… det høres ut som en jente med superkrefter», sier jeg.
Jeg lurer på Leona kommer til å bli fornærmet eller noe når hun får høre det, men det blir hun ikke. Hun smiler, men smilet forsvinner raskt igjen, som om det angrer på at det krøp fram og ikke tør å vise seg likevel.
«Det er dumt at jeg ikke har superkrefter, da», sier hun.
Jeg tenker litt.
«På en måte har du jo det», sier jeg.

Eg er svært usystematisk i jakta etter bøker. Stort sett treng eg at dei vert dytta i fjeset på meg, og det vert dei stort sett i større fart enn eg klarar å koma gjennom dei! Men i det siste har eg jobba litt målretta mot å finna norske bøker for born og ungdom som handlar om kjønnsidentitet og kjønnsdysfori. Det er fort gjort å koma gjennom. For hundre – fem – år sidan kom eg over ein artikkel som handla om representasjon i barne- og ungdomslitteraturen. Eg hugsar ikkje kor eg fann artikkelen, men ho skreik i alle fall etter litterære førebilete for ulike typar minoritetar. Å prøva å lesa seg gjennom det som finst av (norsk) barne- og ungdomslitteratur om kjønnsdysfori er fort gjort. For litt sidan kom eg likevel over ei perle. 

Eg la til sides ein kveld med burde-burde, og forsvann fort inn i forteljinga om Malin. Malin går på barneskulen og har eit kjedeleg namn og ein kjedeleg kropp. Ein dag byrjar det ei ny jente i klassen, med eit vakkert namn: Leona. Malin ynskjer seg så gjerne ei bestevenninne, og gjer det ho kan for at det kan bli Leona. Men det er noko rart med den nye jenta. Det er akkurat som om ho ikkje har ei fortid. Etter gymmen skiftar ho i eit handkle som nesten er som eit telt. Ein dag er det nokon som løyser handduken, og Leona kan ikkje skjula løyndomen sin. Malin veit ikkje kva ho skal tru. 

Leona er så jentete. Hun kler seg i jenteklær. Hun har blondetopper og leggings med blomster på. Sekken er lilla og rosa. Ingen gutt har en sånn sekk. Ingen gutt tegner hjerter over hele pennalet sitt og har hester på bokbindet. Å se for seg at hun egentlig er gutt, går nesten ikke an. Hele Leona er jentefarget!

Lilla sekk til tross, alle kan sjå at Leona har ein gutekropp. Så ekkelt! Mange av jentene rottar seg saman mot henne, dei krev. Kvifor er ho slik? Kvifor sa ingen at ho var ein han? Kvifor lot dei vaksne dei skifta saman med ein gut? No vert det vanskeleg å vera Malin. Klarar ho å vera lojal mot den nye jenta, som ikkje er ei jente? 

Det meste på nett er ferskvare, og det er nesten flaut å referera til blogginnlegg som er to år gamle, men om det er langt mellom norske barne- og ungdomsromanar om kjønnsidentitet, og endå lengre mellom omtalane av dei. På Deichmanske sin litteraturblogg kan me lesa om eit perspektivskifte, der romanane i mindre grad handlar om å koma ut av skapet, og i større grad om kjærleiken i seg sjølv. Legninga er ein del av karakterane, men ikkje det definerande personlegdomstrekket. Det er veldig spanande og etterlengta med litteratur som aukar representasjonen av marginaliserte grupper, og Leona sin kamp er eit viktig tema. Akkurat det liker eg veldig godt med Vi skulle vært løver. Leona sin kjønnsidentitet er ein viktig pådrivar for plottet. Likevel er det ikkje det viktigaste temaet, og akkurat det tykkjer eg er skikkeleg fint med denne boka. Ho handlar aller mest om Malin, som står over eit eksistensielt val: Kva slags venninne vil ho eigentleg vera?

No er eg ferdig (for no) med å moralisera over litteraturen si oppgåve og alt det der, og vil nøya meg med å seie at det er ei spanande og fin bok om lojalitet. Ho vert marknadsført for mellomtrinnet, men høver godt for alle dei som av og til skulle ønska at dei var ein løve, og det trur eg er dei fleste av oss.


(Elles kan du godt retta blikket austover til Sverige og Brorsan är kungeller vestover til USA og Magnus Chase and the Gods of Asgard for å møta fleire fiktive ungdomar som på ulikt vis lever ut kjønnsidentiteten sin)

Kvifor går det alltid til helvete?

Brannfakkel: Eg. Hatar. Amalie. Skram.

I alle fall gjorde eg det i 2011.

Det er mange kjende byrjingar i dei norske klassikarane, men Sjur Gabriel har ein av dei mest kjende sluttane:

Fra den dag av drakk både mannen og konen på Hellemyren.

Kjapp litteraturhistorisk innføring før me går vidare: Naturalismen. Sjå for deg alt som kan gi bittesmå glimt av glede og livslyst, fjern så dette, og så har du verda slik naturalistane såg ho: Ein studie av menneskeleg elende. Dette var ein del av det moderne gjennombrotet, der kunsten fekk ei ny oppgåve. Han skulle ikkje lenger berre skildra det vakre og fullkomne, men setja samfunnsproblem under debatt. Mange protesterte høglytt mot denne typen sosialpornografi. For litt sidan (fleire månadar sidan, tida flyr når og så vidare) skreiv eg om Gengangere. Ibsen sine skildringar av menneskeleg forfall vart kalla syndige og sjukelege, men Amalie Skram kom han i forsvar. Ho sa at elendet allereie fantest, og det einaste Ibsen kunne vera skuldig i var å avdekka verda slik ho var. Dette var hovudoppgåva til både realistane og naturalistane, men for å seie det ekstremt banalt: Realistane ville visa verda slik ho var, men naturalistane ville finna ut kvifor ho hadde blitt slik. Amalie Skram byrja på ei vanskeleg forteljing, og starta å jakta etter årsaka til at det gjekk som det gjekk med hovudpersonen. Var det arv, lagnad? For å finna svaret måtte ho jobba seg bakover. Der fann ho Sjur Gabriel og Oline. 

I Skram sin tetralogi om Hellemyrsfolket forsøker ho ikkje å avdekka menneskeleg forfall, men å undersøke kvifor ting går som det går. Og spørsmålet om «kvifor» er grunnen til at eg kanskje kan tilgi henne den emosjonelle belastinga denne lesinga er. For du må vera ganske i vater for å kunna utstå forteljinga om korleis Sjur Gabriel går under. Gardsnamnet Hellemyren fortel oss om eit mindre enn ideelt grunnlag for gardsbruk og fisking. Sjur Gabriel er… bonde og fiskar. Kona, Oline, er stort sett gravid, full eller begge delar. Livet til Sjur Gabriel, kona og dei ungane som framleis er i live er hardt og vert stadig hardare. Kvar gong ein ser spor av den gleda og livslysta eg skreiv om i innleiinga veit ein at noko snart kjem til å gå til helvete. Skram skildrar dette i detalj, men med eit nøytralt og journalistisk språk som passar til oppgåva hennar. Ho skal finna, ikkje dømma. Men me får innblikk i karakterane sitt indre, mellom anna tankane til Sjur Gabriel om kvifor ting vart som dei er: 

… Men da han så var reist fra bygden og hadde tatt seg tjeneste mange mil derfra, var det som blåst av ham for bestandig. Av og til hendte det nok, at han drømte om det og våknet gjennemvåt av svette og måtte stå opp og tenne lys og ta seg en skrå for å få sove igjen. Men i de senere år var det blitt sjeldnere og sjeldnere. Hva skulle nu dette bety, at i kveld, som han satt der og tenkte på alt annet, denne gamle, lengst forglemte hendelse skulle komme frem og velte seg over ham som et mareritt. Var det Vårherre, som ville minne ham om hans forgagne synd og la ham forstå, at han ikke hadde glemt den? Var det derfor, han var efter ham med motgang og leielser på alle opptenkelige tanker?

Styr unna viss du vil ha ein happy ending.

Styr unna viss du vil ha ein happy noko.

Eg «hatar» ikkje Skram på grunn av kvaliteten eller innhaldet, men fordi dette er determinisme på sitt aller verste, og undergangen til Sjur Gabriel og Oline er uunngåeleg. Dette er andre gong eg les Sjur Gabriel, og det var berre fordi eg skulle forelesa om ho. Første gong eg las ho var då eg var student. Det var eit hardt semester, og då eg såg morgonsola stå opp over eit halvferdig eksamensoppgåve var det lett å spekulera litt i kvifor og korleis ting kan gå åt skogen, og her syt Amalie Skram for eit rikeleg refleksjonsgrunnlag. Tanken om å førelesa om boka åtte år seinare var mildt sagt latterleg. Eg har framleis ikkje tilgitt Skram for den tunge eksamenstida i 2011, men eg kan no justera meg til å seie at det er eit interessant prosjekt. Spesielt godt likar eg korleis Skram brukar språket til karakterane. Det kunne eg sagt mykje om (og det har eg og – you should have been there!), men dette innlegget har blitt langt nok. 

Konklusjon: Give Skram a chance. Forteljaren går inn som ein nøytral observatør, men skildringane er levande og handlinga rystande. 

… Eg har forresten kjøpt dei andre tre bøkene, så eg er på god veg til å tilgi henne. 

Kalde fakta

Jubi! Hurra! Eg har lese sjukt mange bøker denne månaden! Rett nok ganske korte bøker, men det treng me ikkje snakka så mykje om. I alle fall ikkje no. Eg fekk nemleg ein del tankar om eigen lesing, som i tur fekk meg til å gå inn på yndlingsnettstaden min, ♥ Statistisk sentralbyrå ♥. Det å lesa bokbloggar har nemleg utvikla eit aldri så lite mindreverdskompleks. Eg plar lesa rundt 30-40 bøker i året, gjerne nærare det første talet enn det siste. Det avheng sjølvsagt av kva slags bøker eg les, ungdomslitteratur går generelt raskare enn tyngre klassikarar. Bra? Det skulle ein tru, men det bleiknar samanlikna med andre bloggarar, som gjerne må ty til tre siffer i årsoppsummeringane sine. 

Så: Som den gode akademikaren eg er, tenkte eg å søka litt etter tal som stadfestar kor flink eg er – det å søka ukritisk etter statistikk som stadfestar eksisterande meiningar er jo ein utmerka forskingsstrategi. Eg vart overraska over tala ♥ SSB  ♥ presenterer, og kan by på følgande fun facts: 

  • Ifølge Kulturbarometeret 2017 er boklesing det kulturelle tilbodet folk flest er «meget interessert» i. Ta den, idrett! 
  • Færre lånar bøker frå biblioteket: Medan kvar innbyggar i snitt lånte 4,7 bøker i 1993, var det berre 3,2 som gjorde det same i 2016. Dei fleste av desse er kvinner.
  • Papirboka er det einaste trykte mediet som ikkje har hatt ein nedgang. 
  • Etter ein liten nedgang på 90talet har talet på dei som les ei bok dagleg (her reknar eg verkeleg med at dei har gløymt preposisjonen i) stege til 26%! Over ein fjerdedel! Fantastisk!
  • 25% av folket har lese i ei papirbok, 2% har lese i ei e-bok. Eg veit at 25+2=27, SSB har sikkert eit par desimalar. Spør dei!)
  • Boklesarar med høgare utdanning les fleire bøker enn dei med låg utdanning. Dei med lågare utdanning les mest norsk. 
  • Fleire lyttar til lydbøker no enn før – heile 26%, ifølge Forfatterforeningen. Dette har sikkert samband med dei nye straumetenestene for lydbøker, Fabel og Storytel. 
  • 76% av dei med born les høgt for borna minst 2-3 gonger i veka. 

Den gjennomsnittlege boklesaren les i snitt 17 bøker i året, der 13 er på norsk. Storlesaren les over 20 bøker i året. Ho er sannsynlegvis kvinne (i 2015 var det 28% kvinner som las aktivt, mot berre 18% av menn). Ho lånar meir på biblioteket enn mannen og les mest skjønnlitteratur. Gjennomsnittkvinna bur på ein tettstad eller i ein by, og det er difor truleg at ho har kjøpt den siste boka ho las i ein bokhandel. Det er større sjanse for at kvinnene i bygda ho flytta frå får bøkene frå ein bokklubb. Ho les gjerne Jo Nesbø, Anne Karin Elstad, Margit Sandemose, Stieg Larsson eller Henning Mankell. Tidlegare las ho meir norsk litteratur enn mannen, men dette har jamna seg ut.  Viss ho er mellom 25 og 39, ei demografisk gruppe Forleggerforeningen til mi store glede kallar «unge vaksne», les ho litt mindre enn dei eldre og yngre venninnene sine.

Tilbake til meg. 

Meg hehehehe

Altså: Eg tykkjer at lesing er eit veldig sjarmerande trekk, og er glad for at talet på lesarar er så høgt. Mykje høgare enn eg trudde! Eg les ca. dobbelt så mykje som det SSB definerer som storlesar, flaks for sjølvbiletet! Eg ser likevel at eg ikkej er så spesiell som eg trudde (i alle fall ikkje på denne fronten), men eg får venta ein 40 års tid. Ikkje overraskande er det pensjonistar, med mykje tid og få plikter, som les mest.

I og med at volumet vanlegvis ikkje er så mykje å skryta av plar eg ikkje å køyra personleg statistikk, men no! No har eg overgått meg sjølv. Heile 10 bøker – rett nok er ein del ganske tynne, så sidetalet seier nok meir. Med 1841 sider har eg framleis overgått meg sjølv. Det er fleire grunnar til at årets kortaste månad har bydd på såpass mykje lesing. For det første inneber det det som før heitte vinterferie og no heiter undervisningsfri. Nokon andre har eg lese i jobbsamanheng. Men gode opplevingar, alt saman, spesielt Du som er i himmelen, En frivillig død og Leksikon om lys og mørke. 

 

 

Tre norske røyndomar

Eg er ikkje samd i at nynorsk er så mykje vakrare enn bokmål.

Først av alt er det eit bruksspråk. Til oppgåver, dikt og handlelister. Likevel: Når du skriv eit minoritetsspråk (skjønt, så lite er det ikkje- med 12,25% har det over 600 000 brukarar. I språksamanheng er det eit enormt tal!), får du gjerne meir eigarskap til det enn dei som held seg til bokmål (stakkar). Den eigarskapen inneber rom for aktive ordval og ettertanke. Det er fleire ord eg nyttar i nynorsk som eg ikkje nyttar i tale (men færre enn i det såkalla «bokmålet»). To slike: «løyndom» og «røyndom». Ofte tenker eg på kor lite som skil dei to frå kvarandre. Det er berre ein einaste konsonant som skil «hemmelegheita» frå «verkelegheita».

I serien Norsk røyndom har Samlaget sleppe til sju ulike personar som gir sju ulike røyster til den kollektive norske røyndomen. Eg fekk tre eksemplar (på førespurnad) og lot meg fascinera av denne fragmentariske heilskapen – eit oksymoron.

I serien «Norsk røyndom» har Samlaget sleppe til sju ulike røyster. Sju ulike gir røyster til den kollektive norske røyndomen. Eg fekk tre eksemplar (på førespurnad), og lot meg fascinera av denne fragmentariske heilskapen – eit oksymoron. Essaya handlar om matmakt, om funksjonshemming, om rasisme, om identitet, tru og tilhøyrsle. Til saman utgjer dette ein del av den norske røynda.

Du som er i himmelen

Dottera til Vårt land-journalist Alf Kjetil Walgermo rakk aldri å leva utanfor mors liv. Det lettaste hadde vore viss det ikkje hadde vore ein Gud som kunne la dette skje. Walgermo skriv om den truskrisa han hamna i etter at Tomine døydde, berre dagar før termin. Denne gret eg av. Prøv å ikkje verta overvelda av kjensler når storesøster Sunniva insisterer på at Tomine skal få eit Hello Kitty-plaster med i grava, for Tomine skal aldri ha det vondt meir. Essayet er ei sterk bearbeiding av alle kjenslene Walgermo jobbar med når han tenker på dei to i himmelen; Tomine og Gud.  

Klyngar eg meg til falske forhåpningar, i desperasjon? Eg klyngar meg så visst til håpet. Eg ønskjer å tru, det er ein nåde, men også eit val. Men trur eg inst inne at det eg trur på, er falskt? Nei, eg gjer ikkje det. Eg trur at livet er sterkare enn døden. Eg trur at lyset er sterkare enn mørket. Det er ein radikal tanke. Men noko anna kjennest meiningslaust.

Brev til Noreg

Mona Ibrahim Ahmed kom til Noreg som sekstenåring. Ho lærte fort at ho burde kunna norsk, slik at tolkar og rådgjevarar ikkje kunne ta avgjersler over hovudet på henne. Ho engasjerer seg i Fargespill. Ho jobbar som miljøterapeut. Ho balanserer mellom det norske og det somaliske. Det kostar henne familietryggleiken. I 2018 får ho endeleg avslag på søknaden om statsborgarskap. Andre får innvilga søknaden, andre som gjer langt mindre for det norske samfunnet enn ho gjer. Ho skriv eit brev til Noreg. Ikkje staten Noreg, men folket.

 Eg er rasande på Noreg.
                Eg er takksam overfor Noreg for alt eg har fått.
                Landet er blitt ein del av meg og kjem alltid til å vere det.
                Eg kom for å bli, alle val eg har tatt, har eg tatt fordi dette var min siste stopp på vegen.

Homoflokar

Eg er hekta på Lovleg. Denne veka sto «folk har liksom gløymt at det går an å vera bi»-Gunhild foran foreldra og ropte «kven faen er det som vil bli TOLERERT?». Då tenkte eg på Fridtun sitt essay, som dreier seg om å vera homofil i eit heteronormativt samfunn. Ho utforskar den norske homotoleransen, som er velmeinande, men bygga på forestillinga om at dei homofile, dei er nokon andre. Ho syner korleis denne andregjeringa kjem til syne. Som lingvist og skribent tek ho utgangspunkt i både språklege og historiske kjelder, men framfor alt seg sjølv.  

Når homolivet jamleg blir framstilt som tungt og ulukkeleg, som eit einsamt elende med sjølvmordet som sannsynleg utgang, er det ikkje rart at mange klyngjer seg lengst mogleg til håpet om eit heteroliv. Når ikkje det monar, står kategorien bifil for tur. Han vert ei livbøye du kan halda deg fast i medan du forsonar deg med at du berre vert dregen mot personar av same kjønn, og at du såleis oppfyller krava til den skrekkelege kategorien homofil. Denne tankegangen føreset at homoseksualitet er skeivare enn biseksualitet: at biseksualitet berre er «litt skeivt», medan homoseksualitet er «heilt skeivt», og at det å vera bi dimed er ein lettare lagnad enn å vera homo. Som femtenåring tenkte eg akkurat slik. Tidleg i november 2002, samstundes som me arbeidde med «Frå ung til voksen»-prosjektet, skreiv eg i dagboka mi: «Mange andre jenter er også søte, men jeg er da ikke lesbisk! Maks bifil…»

 Religion, seksualitet og politikk. Den heilage treeininga i boksen «ting me ikkje snakkar om i Noreg». Samlaget har gjort løyndom til røyndom, og det er eg glad for. Vel verdt lesinga!

Om Gengangere og andre spøkelse

Det har vore stilt her, men det betyr ikkje at eg ikkje har lese. Noko av rein lyst, men ein del i jobbsamanheng, slik som dette stykket. Eg har ikkje hatt lyst til å skriva om dei før etter forelesingane. 

Gengangere er eit samtidsdrama frå 1881. Eit par stikkord før du sovnar: Incest, utruskap, dobbeltmoral, ein brennande barneheim. Vaken no? Godt. Ibsen er ikkje keisam!

I den første akta møter me Helene Alving, lukkeleg over at sonen Osvald har kome tilbake frå Paris, men Osvald er trøytt. Etter kvart viser det seg at han har fått ein sjukdom som har gått til hjernen. Ordet syfilis vert aldri nemnt, men det er brei semje om at det er nettopp dette Osvald har fått. Ein kjønnssjukdom som han kan ha pådratt seg sjølv gjennom det utsvevande kunstnarlivet eller som arv, sjølv om mora har jobba hardt for at Osvald ikkje skal arva eit øre etter far sin.

PASTOR MANDERS. Da Osvald kom der i døren med pipen i munnen, var det som jeg så hans far lyslevende.
OSVALD. Nei virkelig?
FRU ALVING. Ah, hvor kan De dog si det! Osvald slekter jo meg på.
PASTOR MANDERS. Ja; men der er et drag ved munnvikene, noe ved lebene som minner så grangivelig om Alving – iallfall nu han røker.
FRU ALVING. Aldeles ikke. Osvald har snarere noe prestelig ved munnen, synes jeg.

Osvald har høge tankar om far sin, men fru Alving veit noko anna. Ho kjenner til utruskap, eller kanskje overgrep, til fyll og rør. Ein gong forlot ho han, men etter overtaling frå pastoren, Manders, kom ho tilbake for å leva eit dydig liv saman med mannen ho ekta. Ho flyktar aldri frå fortida, og let difor fortida innhente både ho og Osvald.

Når ein høyrer namnet «Ibsen» går mange sine tankar umiddelbart til kostymedrama med størkna replikkar og ditto innhald. Då passar det seg å minna om at for eksempel det å driva dotter si ut i prostitusjon ikkje er heilt kosher i dag heller. Det er ei vanleg misforståing at Ibsen er så frykteleg gamaldags, sikkert litt fordi dei fleste stiftar og avsluttar kjennskapen med dramatikaren rett før planlegginga av russetida verkeleg tek fart. Gengangere er eit eksplosivt stykke, både når det kjem til dei strukturane som kjem fram – er dei ikkje gyldige i dag og? – og på det reint kjenslemessige nivået.

 I Gengangere tek Ibsen for seg friske tema som mellom anna arvesynd, laus seksualmoral og borgarleg dobbelmoral. I etterordet til denne utgåva skriv Tore Rem at dette var dåtidas sataniske vers. Han viser til ei veldig artig omtale, der Henrik Jæger meiner at stykket er patologisk og skriv at ein like godt kunne ha opna «Rigshospitalet mod en passende entré». Han vert skulda for å skildra all livets elende «berre fordi», stykket hadde ikkje nokon moralsk effekt eller verknad, og difor ingen funksjon utanom å visa det groteske og umoralske. I eit forsvar skriv Amalie Skram seinare at det ikkje er han som har skapa dette elendet, han berre viser det fram. Det lønner seg sjeldan å vera forut for si tid, sjølv ikkje for Ibsen, og stykket kosta han djupt. Det er kanskje vanskeleg å førestilla seg nøyaktig kor provoserande («patologisk») stykket var, men det er ikkje vanskeleg å bli gripen av dei stengsla dei fem ulike karakterane er fanga i. 

Mange meiner at medan Et dukkehjem viser ei som bryt ut av eit ulukkeleg ekteskap, viser Gengangere korleis det kan gå når ho vel å bli. Det tykkjer eg er interessant. Nora Helmer sin fridom var (og er i mange land) svært provoserande, men når Ibsen utforskar følgene av å ta eit anna val ser ein at konsekvensane av dette er mykje verre. Fru Alving prøver å flykta frå ekteskapet, men vert overtydd til å venda tilbake av moralens vaktar, pastor Manders. Når pliktkjensla til Helene Alving får henne til å bli verande, som ei god hustru, lar ho alt halda fram som før. Ingenting av det som foregår kan bli endra på, for ingen vedkjenner at noko er gale. Dei gamle spøkelsa, overtrua, handlingane, fedrene sine synder som «hjemsøker børnene». Ved å sjå på figurar som pastor Manders rørte Ibsen ved sjølve borgarskapet, ei innflytelsesrik gruppe som stort sett hadde fått gå i fred. Elles så kan ein berre sjå på fru Alving sitt dilemma eller Osvald si store tragedie, og la det vera det det er. Ein treng ikkje å analysera stykket for å nyta det (sjølv om det vert enno meir spanande då, helsing nerden).

Eg er glad i Ibsen. Det vil seie, eg er glad i dei realistiske samtidsdramaa og særskilt Vildanden. Peer Gynt er interessant (her kan du sjå kva eg skreiv om Fosse si attdikting), men meir interessant enn emosjonelt engasjerande. Samtidsdramaa stiller i ei anna klasse. Samtidsdramaa er framleis aktuelle og provoserande, men det er vanskeleg å sjå føre seg kor provoserande desse borgarlege dramaa faktisk varDet er mange ting å ta tak i med Gengangere, alle interessante, men dei fleste fordrar at du har lese stykket. Eg kjem difor ikkje til å gå inn på dei her, men ei utfordring viss du skal lesa det for første gong: Tittelen er ikkje tilfeldig. Det er mange formar for Gengangarar. 

Har du lese noko Ibsen av eigen, fri vilje? Er han aktuell? Er det noko å henta for dei som ikkje skal jobba med litteratur? 

Søndagsutdrag: Fahrenheit 451

It was a pleasure to burn.

It was a special pleasure to see things eaten, to see things blackened and changed. With the brass nozzle in his fists, with this great python spitting its venomous kerosene upon the world, the blood pounded in his head, and his hands were the hands of some amazing conductor playing all the symphonies of blazing and burning to bring down the tatters and charcoal ruins of history. With his symbolic helmet numbered 451 on hos stolid head, and his eyes all orange flame with the thought of what came next, he flicked the igniter and the house jumped up in a gorging fire that burned the evening sky red and yellow and black. He strode in a swarm of fireflies. He wanted above all, like the old joke, to shove a marshmallow on a stick in the furnace, while the flapping pigeon-winged books died on the porch and lawn of the house. While the books went up in sparkling whirls and blew away on a wind turned dark with burning.

Montag grinned the fierce grin of all men singed and driven back by flame.

He knew that when he returned to the firehouse, he might wink at himself, a minstrel man, burnt-corked, in the mirror. Later, going to sleep, he would feel the fiery smile gripped by his face muscles, in the dark. It never went away, that smile, it never went away, as long as he remembered.

Fahrenheit 451: the temperature at which book-paper catches fire and burns.

Eg les ein del sci fi på si», som ein del av mi skjønnlitterære danningsreise. I Fahrenheit 451 er me i ei post-litterær framtid, der lesing er forbode. Lesing fører til kunnskap og kunnskap fører berre til ulykke, så i staden fyller innbyggjarane kveldane med medikament og store skjermar. Framtidas brannmenn sløkk ikkje brannar, dei startar dei. Montag er ein av desse brannmennene, kunnskapssløkkjarane. Men viss å brenna bøker fører til eit gladare samfunn, kvifor er Montag så ulykkeleg?

Du finn fleire smakebitar her.

Under His Eye

Jaja, kunsten etterliknar livet, si.

I’m sorry there is so much pain in this story. I’m sorry it’s in fragments, like a body caught in crossfire or pulled apart by force. But there is nothing I can do to change it.

Det kjennest som eit lite tiår sidan eg såg at The Handmaid’s Tale skulle koma som serie. Eg var gira eg skulle berre lesa boka først. Difor er eg seint ute til festen, eg trur ikkje eg har mista/forlagt/gløymt ei bok så mange gonger før. Det tok difor eit godt år, men eg las boka ut førre veke, ikkje klar for at ho skulle stoppa der ho gjorde. Eg var svimmel av intensiteten. Det er kvelande å ta del i alle overgrepa når samfunnet er overgriparen.

Samfunnet, Gilead, er eit gjennomført patriarkalsk regime, plaga av barnløyse. Få kvinner er i stand til å føda friske, levande ungar. Dei kvinnene som tidlegare hadde ein (i patriarkatet sine auge) moralsk livsførsel vert sette inn i teneste som surrogatar. Den einaste verdifulle delen ved desse kvinnene er livmora. Offred er ei tenerinne. Of Fred. Ho har ikkje lenger noko namn. Det viktige er ikkje kven ho var, men kven ho no høyrer til. Ho er satt inn hjå Fred for å unnfanga born på vegne av den ufruktbare kona. Me får glimt av livet på opplæringssenteret og frå livet før Gilead. Dei vert kalla tenerinner, men det er ikkje anna enn slaveri. Dei vert haldne under strengt oppsyn. Langs «Veggen» kan dei sjå kroppane til dei som har brote ein av dei mange lovane i dette forvridde teokratiet.

Helsinga «under his eye» kunne vore eit fromt lykkeønske, men det er ei åtvaring. Religionen Gilead er tufta på har ingenting med kristendomen å gjera, «han» er patriarken, sjølve samfunnet. «Under his eye» er ei påminning om at det er auge over alt. Ikkje drit deg ut. Narrativet er hoppande, forteljinga vert fortald med ei hast som fortel noko om desperasjonen til Offred, som skildrar eit levande mareritt.

I want to be held and told my name. I want to be valued, in ways that I am not; I want to be more than valuable. I repeat my former name; remind myself of what I once could do, how others saw me. I want to steal something.

All science fiction inneber eit kva viss. Det er ofte dei store verdiane som står på spel, som ytringsfridom, overvaking og sortering. Det er ikkje meininga å vera politisk, men det er klin umogleg å skriva om denne boka utan å vera det. Som sjanger har science fiction eit særleg politisk potensial. Han er godt eigna til å undersøka problematiske tendensar sin ytste konsekvens. Akkurat denne veka kjennest det som om ein ikkje treng så himla god fantasi for å koma på plottet i The Handmaid’s Tale, der det sentrale er: Du er verdifull, men du har ingen verdi. Du eig ikkje deg sjølv. Du er ikkje deg sjølv, du er ein funksjon: Det livmora di er i stand til. Eit heilagt ansvar.

På nyheitene: Funksjonen din er viktigare enn evna og moglegheiten til å sjå kva som er best for deg, familien din, situasjonen din eller dykkar. I ein vanskeleg livssituasjon får du ikkje tillit til å ta det tyngste valet i ditt liv, du må få godkjenning av ei nemnd. Dette hadde ikkje kjentest så ille viss det hadde vore basert på rådande verdiar, det råtne er at desse heilt grunnleggjande rettane vert brukte som basketballkort i eit politisk maktspel. Som om kvinner i Noreg står i kø for å få utført fosterreduksjonar (me kan godt slutta å kalla det tvillingabortar). Dette er kun ein trøystepremie for eit parti som ikkje fekk den eigentlege vilja si, og ofra er kvinnene.

Det handlar ikkje berre om kvinna si rett til å ta vanskelege val, men synet på kvinna som kapabel til å ta desse vala. Dette synet har blitt gjort til eit politisk forhandlingskort, og dette kortet vil eg ha tilbake. Dette er ikkje Gilead. Men 2019 har berre vart i nokre veker, og eg føler allereie at eg eig livmora mi litt mindre enn eg gjorde før.

Eg veit at dette er ei bok eg kjem til å lesa igjen.I mellomtida er det berre å kosa seg med spin off-en NRK produserer no, den heiter “regjeringsforhandlinga”. Det har vore særleg mykje spenning knytta til det mannlege castet.

Shout out til Norli:

 

View this post on Instagram

 

Kan du bære én bok kan du bære to. Bare så det er sagt. #norlibokhandel #norli #bokhandel #nrkbok #detdumålese #bedremedbok #godbok

A post shared by Norli Bokhandel (@norli_bokhandel) on

Nolite te Bastardes Carborundorum.

Byrjingar

Ingen kloke ord, berre eit kjapt hallo og nokre lause tankar.

Til våren skal eg undervisa på NTNU, og det kjem heilt sikkert til å prega lesinga i 2018 Dette er nokre av julebøkene mine, du kan nok gjetta kva som står på pensum. Eg ser på leselistene og gler meg! Bloggen lever vidare, slik den er. Ein liten disclaimer: Bloggen er ikkje ein akademisk blogg, men ein blogg der eg skriv fritt og flåsete om dei bøkene eg liker best. I tillegg kjem eg av og til til å bookstagramme (ja, det er ein ting) litt på engelsk på @shh.quietplease. Det er eit supplement, ikkje ei erstatning. Hjartet ligg i bloggen.

Favorittar i 2018 –
Denne dagen, et liv. Ein biografi om Astrid Lindgren. Jens Andersen.

Presens maskin. Gunnhild Øyehaug.

Det magiske hjertet. Kristina Ohlsson.

Sidan eg har slutta å fullføra bøker som ikkje interesserer meg, har eg heller ingen anti-favorittar. Ein utmerka vane som eg har tenkt å ta med meg inn i det nye året. Livet er kort, biblioteket er stort.

Elles – takk for eit godt 2018, me ser kvarandre i 2019.

P.S. Hugsar du eventyret om Den lille pige med svolstikkerne? Ho som går på de nøgne små fødder, der var røde og blå af kulde; i et gammelt forklæde holdt hun en mængde svolvstikker og ét bundt gikk hun med i hånden; ingen havde den hele dag købt af hende; ingen hadde givet hende en lille skilling; sulten og forfrossen gik hun og så så forkuet ud, den lille stakkel!
H.C. Andersen sitt eventyr er ein fast nyttårstradisjon hjå oss. Per Aabel si lesing er fantastisk. 

1 2 3